زندگی موهبتی الهی است. ما زندگی را به دست نیاورده ایم و در حقیقت حتی شایستگی این زندگی را هم نداریم. ما چنان موجودات ناسپاسی هستیم که حتی یک تشکر خشک و خالی هم نمی کنیم. شکرگزار فرصتی که برای رشد یافتن، دیدن، عشق ورزیدن، خندیدن و لذت بردن از نغمه هستی و زیبایی دنیایی که در اختیارمان گذاشته شده نیستیم. نه تنها شکرگزار نیستیم، بلکه برعکس پیوسته شکوه و ناسپاسی می کنیم. اگر به دعاهایی که مردم می خوانند گوش کنی، شگفت زده می شوی. دعاهای مردم سرشار از شکوه و شکایت است. مردم اصلاً شکرگزار نیستند. باز هم بیشتر می خواهند. پیوسته می گویند کافی نیست و در حقیقت هیچ گاه کافی نخواهد بود، زیرا آدم فقیر بیشتر می خواهد، آدم ثروتمند بیشتر می خواهد، امپراتور بیشتر می خواهد، همه و همه بیشتر می خواهند. این زیاده خواهی نشانگر این است که هرچه به تو داده شده کافی نیست، من شایسته بیشتر از این ها هستم و تو در حق من انصاف روا نداشته ای!من این ناسپاسی را عین بی دینی می دانم. بنابراین از نظر من تمام عبادت هایی که در معبد ها انجام می شود دینی نیست. عبادت واقعی همانا شکرگزار بودن است. یک تشکر خشک و خالی کافی است.